Για την Χριστή Πολιτεία, την Πίστη την Αγία του Χριστού και τη Βασιλεία του Θεού

Η φωτογραφία μου
Τόσο επί της Γης Όσο και επί τοις Ουρανοίς

Κυριακή, 22 Φεβρουαρίου 2009

Προσβολή της Εκκλησιαστικής Λειτουργίας


Μια εξωφρενική συνήθεια η οποία δε θα μπορούσε να γίνει ποτέ σε μια συναυλία με έργα του Μότσαρτ πόσο μάλλον να γίνεται σε μια Εκκλησιαστική Λειτουργία.

Σκεφτείτε και συγκρίνετε την εικόνα αυτή : Εν μέσω αυτών που παρακολουθούν τη συναυλία με έργα του Μότσαρτ ή του Μπετόβεν ξαφνικά να σηκωθεί κάποιος και ν΄αρχίζει να κουδουνίζει τα κέρματα του και να περιφέρεται με ένα κοφίνι ή ένα μεταλλικό δίσκο ανάμεσα στους ακροατές.
Πολλές φορές μέσα στους ενοριακούς ναούς ακυρώνεται η σοβαρότητα και το νόημα του Ιερού εκκλησιαστικού γεγονότος στα πλαίσια μιας Λειτουργίας της Θείας Ευχαριστίας από διάφορες κακόγουστες έως εξωφρενικές παρεμβάσεις.
Για παράδειγμα εν μέσω μιας κατανυκτικής λειτουργίας περιφέρονται κάλαθοι και δίσκοι για να μαζέψουν τον οβολό των πιστών και τότε αρχίζει ένας εκκωφαντικός θόρυβος κερμάτων που πέφτουν διαδοχικά εν τυμπάνοις και κυμβάλων, αν μάλιστα ο δίσκος είναι και μεταλλικός γίνεται τόσο αποκρουστικό του κουδούνισμα των κερμάτων όπως του τοκογλύφου που εκστασιάζεται από παρόμοιο θόρυβο όταν ξαναμετρά και ξαναμετρά τα λεφτά του όλη μέρα.
Αυτή η απαίσια συνήθεια που προσβάλει τόσο του πιστούς όσο και όλη την εκκλησιαστική Ιερότητα της στιγμής συνεχίζεται αναφανδόν στους περισσότερους ναούς. Τι εξευτελισμός είναι αυτός ; Μεγαλύτερος εξευτελισμός της χριστιανικής μαρτυρίας δεν θα μπορούσε να υπάρξει. και στη συνέχεια πολλές φορές ακολουθεί πριν ακόμη τελειώσει η λειτουργία και κάποιο καταγγελτικό κήρυγμα ενός περιφερόμενου ιεροκήρυκα οποίος δεν είναι καθόλου σίγουρο με αυτό το είδος του κηρύγματος θα έβρισκε ποτέ κοινό έξω από το εκκλησίασμα- Λειτουργία για να το παρακολουθήσει, αλλά το εξωφρενικό είναι η διακοπή η οποία γίνεται χωρίς ακόμη ο πιστός να έχει γίνει κοινωνός της τελευταίας πράξης του εκκλησιάσματος η ενθύμηση-πρόσληψη του σώματος του Χριστού την ώρα που παίρνει το αντίδωρό του.
Αυτά και άλλα πολλά όπως και διάφορες παραινέσεις οι ανακοινώσεις εν μέσω της λειτουργίας τραυματίζουν πολλές φορές την Ιερότητα της εκκλησιαστικής λειτουργίας και ακυρώνουν την σοβαρότητα και τη σημασία της Θείας Ευχαριστίας.
Ο Αθανασίος Γιέβτιτς Πρώην Επισκόπος Ζαχουμίου και Ερζεγοβίνης λέει ειδικά για τη σοβαρότητα της Λειτουργίας της Εκκλησίας
Λειτουργία και αγωγή -Ευχαριστιακή προσέγγιση της χριστιανικής αγωγής (Μέρος πρώτο)
Μετάφραση άπό τά Σερβικά: Ιωάννης Νικόπουλος
Πρώτη δημοσίευση, "Αγία Σοφία", τευχ. 6, Ιουλιος-Σεπτέμβριος 1997
1. Έάν έθέταμε στόν εαυτό μας τό ερώτημα: Τί είναι καί σε τί έγκειται ή ταυτότητα της Όρθοδόξου Εκκλησίας καί θέλαμε νά λάβουμε μιά συγκεκριμένη, σύντομη καί σαφή απάντη¬ση, τότε αύτη ή απάντηση χωρίς αμφιβολία θά ήταν - ότι ακριβώς ή Θεία Ευχαριστία, δηλ. ή Λειτουργία της Εκκλησίας μας, είναι ή σωστή καί αληθινή ταυτότητα της. Ή Θ. Ευχαριστία εδώ φυσικά εννοείται έτσι όπως τήν εννοεί καί τήν βιώνει ή ϊδια ή Εκκλησία μας: "Οχι ώς «έν έκ τών επτά μυστηρίων », άλλά ώς ή Λειτουργία της Εκκλησίας, ώς τό μυστήριον της iδιας της Εκκλησίας. Γιατί ή Θ. Λειτουργία, ώς μυστήριον - γεγονός, ώς έργον καί πράξη όλης της Εκκλη¬σίας αποτελεί σέ κάθε τόπο καί σέ κάθε χρόνο, hic et hunc τήν αποκάλυψη καί τήν εκδήλωση σ'αυτόν τόν κόσμο ολοκλήρου της Εκκλησίας του Θεου έν Χριστώ, τήν επιφάνεια καί εξωτερί¬κευση της υπάρξεως καί της ταυτότητος της ιδιας της Εκκλησίας ώς τοιαύτης, ώς του Σώμα¬τος του Χριστού, ώς της Θεοσυγκλήτου συνάξεως του πιστού λαου του Θεου, ό όποιος μέ τήν πίστη στό Χριστό καί τήν Χάρη του Θεου συνά¬γεται γύρω άπό τόν επίσκοπο του (ή τόν Ιερέα του στό όνομα τοϋ επισκόπου) γιά νά προσφέ¬ρει στό Θεό «τά δώρα της αγίας Του Εκκλη¬σίας» έν Χριστώ Ίησοϋ, μέ τήν Χάρη καί τήν ενέργεια του Άγ. Πνεύματος. Περισσότερα : http://antidoron.blogspot.com/

Τρίτη, 17 Φεβρουαρίου 2009

Είναι ΘΕΛΗΜΑ ΘΕΟΥ που υποφέρει και περνάει κρίση ο ελληνικός Λαός ;

Ο Χριστός, μας χτυπάει την πόρτα μας από καιρό, κανείς δεν τον ακούει ;

Ορισμένοι Επίσκοποι χουχουλιάζουν μες στα ζεστά ανάκτορά τους, οι Ιερείς στα μαλακά και τριφηλά σπίτια τους, οι μοναχοί στις ωραίες βίλες τους και πολλοί άνθρωποι στο δρόμο άνεργοι, πολλοί νηστικοί, ταλαιπωρημένοι και άλλοι σιγά-σιγά ξεσπιτωμένοι.
Η οικονομική κρίση χτυπάει σιγά –σιγά πολλούς νοικοκυραίους και ορισμένοι επίσκοποι, ιερείς και μοναχοί διατείνονται με τη σιωπή τους ότι όλα είναι ΘΕΛΗΜΑ ΘΕΟΥ.
Πολλοί άνθρωποι περιφέρονται στους δρόμους χωρίς δουλειά, χωρίς ελπίδα και πολλές φορές αυτοκτονούν μπροστά στη κρίση την οικονομική που ορθώνεται μπροστά τους.
Και ορισμένοι επίσκοποι, ιερείς και οι μοναχοί μέσα σε ζεστά γραφεία και ναούς τάζουν ουράνιους λαγούς με πετραχήλια για τους χορτάτους, με στρωμένα χαλιά, φανταχτερά φώτα και πολυέλεα, άμφια και άλλα ωραία λόγια και παχιά.
Περιμένουν σαν τους δημόσιους υπαλλήλους να έρθουν οι αμαρτωλοί και οι ταλαιπωρημένοι άνθρωποι να τους χτυπήσουν την πόρτα για να τους εξυπηρετήσουν.
Περιμένουν με τις σφραγίδες και τα θυμιατά, να εισπράξουν τον επιπλέον οβολόν τους.
Ο χριστός δεν είχε που την κεφαλή να ακουμπήσει. Ο Ιωάννης έτρωγε ακρίδες και άγριο μέλι.
Γιατί ;
Δεν θα μπορούσαν μέσα από τις ζεστές συναγωγές- ναούς να κηρύξουν την Βασιλεία του θεού και το μήνυμα της Αγάπης, γιατί διάλεξαν και οι δυο τα κακοτράχαλα βουνά, τους ποταμούς, τις λίμνες, τις στράτες του κόσμου και τα φτωχά και έρημα χωριά.
Δεν ήρθα να σώσω του υγιαίνοντες, ήρθα να σώσω τους αμαρτωλούς και αυτούς που υποφέρουν!!!
Τους ανθρώπους που υποφέρουν δε θα τους δούμε μέσα από τα ζεστά επισκοπικά ανάκτορα, τα ζεστά και τριφηλά σπίτια και τα ζεστά βίλες-κελιά. Οι "αμαρτωλοί" βρίσκονται στο δρόμο, άνεργοι χωρίς δουλειά, σ ΄ ένα παγκάκι με μια βελόνα με ναρκωτικά, στην απολυμένη εργάτρια και εργάτη που δεν ξέρει πώς να μεγαλώσει τα παιδιά. Στον συνταξιούχο που μετράει και ξαναμετράει και δεν του φτάνουν τα λεφτά.
Στους μετανάστες που βρίσκονται μέσα σε σκοτεινά σπίτια-κελιά, στις γυναίκες που τις εκδίδουν οι έμποροι τα ταλαιπωρημένα τους κορμιά.

Ο Χριστός, μας χτυπάει την πόρτα μας από καιρό, κανείς δεν τον ακούει ;

Κυριακή, 15 Φεβρουαρίου 2009

40 χρόνια από το μήνυμα του Γ. Σεφέρη κατά της δικτατορίας των Συνταγματαρχών


Γ.Σεφέρη: « Mας έχει επιβληθεί ένα καθεστώς ολωσδιόλου αντίθετο με τα ιδεώδη για τα οποία πολέμησε ο κόσμος και τόσο περίλαμπρα ο λαός μας».


Η Δικτατορία-κομματαρχία συνεχίζεται σ΄όλο το μεγαλείο της


40 χρόνια πέρασαν από το Μάρτιο του 1969 όταν ο Νομπελίστας Ποιητής μέσω του BBC απηύθυνε μήνυμα προς τον ελληνικό λαό. Η δικτατορία δυστυχώς έπεσε μετά από 5 χρόνια. Στη πραγματικότητα κατέρρευσε μετά από μια καταστροφή - εισβολή και τη διχοτόμηση της Κύπρου.
40 χρόνια μετά δε θα μπορούσε κανείς να επαναλάβει το ίδιο μήνυμα του Σεφέρη ; Τι έχει αλλάξει ;
Από την Δικτατορία των συνταγματαρχών περάσαμε σε μια Κομματαρχία των "επαγγελματιών πολιτικών". Μια κομματαρχία που φέρνει πολλά από τα χαρακτηριστικά της περιόδου 1967-74. Διαφθορά, ασυδοσία, κόμματα χωρίς καμιά ουσιαστική εσωτερική δημοκρατία, οικογενειοκρατία, ρουσφετολογία, αναξιοκρατία, φαυλοκρατία και αλαζονεία.
Κόμματα Στρατός, με επετηρίδες, εύσημα, ιδεολογήματα και παράσημα που απονέμονται μεταξύ τους με κριτήρια «παλαιότητας» όπως ισχύουν μόνο στο στρατό.
Η ελευθερία του λόγου εξαντλείται από ΜΜΕ τα οποία προβάλλουν κατά κόρον τα μεγάλα φεουδαρχικά κόμματα και εκείνους που τα διαχειρίζονται προβάλλοντας συγκεκριμένα πρόσωπα για να γεμίζουν τα πελατειακά κομματικά φέουδά τους.
Μία προβολή που δικαιολογεί και υφαίνει τη διαπλοκή με πολλά κέντρα εξουσίας, όπως τον Τύπο, εργολαβίες, ακόμη και με τη δικαστική εξουσία. Μία διαπλοκή που απλώνεται παντού με πολλούς διαπλεκόμενους θεσμικούς παράγοντες και με μεγάλα οικονομικά κέντρα τα οποία βραχυκυκλώνουν κάθε φορά τις οποιεσδήποτε εξελίξεις που επιχειρούνται στην ελληνική πολιτική σκηνή.
Οι φωνές διαμαρτυρίας πνευματικών ανθρώπων μπροστά σ΄αυτόν το κατήφορο, ελάχιστες και οι περισσότερες αποκλεισμένες προκλητικά από Κανάλια μεγάλης εμβέλειας και άλλες φωνές συχνά ακυρώνονται από "επιθέσεις" ενός «προοδευτικού» κατεστημένου, το οποίο εξακολουθεί ακόμη να φιγουράρει ως αποκλειστικός φορέας «αλήθειας» επιστρατεύοντας φασιστικές ομάδες όταν δε αντέχουν οποιανδήποτε κριτική σκέψη, διαφορετική φωνή και άλλη άποψη.
Το θρησκευτικό συναίσθημα βορά σε κάθε είδους δοξασία και ο λόγος πολλές φορές να εξαντλείται ή να συμπληρώνει εθνικιστικές κορώνες που ενίοτε χρησιμοποιούν οι επαγγελματίες πολιτικοί. Δοξασίες και ιδεολογήματα με εκπροσώπους μέσα σε Φανταχτερά Περιβλήματα τόσο από Ανατολή όσο και από Δύση για να αντλούν προφανώς το απαραίτητο κύρος (άγρα οπαδών) από την «απολεσθείσα τιμή τους» και την έλλειψη ενός Χριστού Λόγου.


Η δήλωση του Σεφέρη κατά της δικτατορίας (στο BBC)


Στην ομιλία του στην απονομή του Βραβείου Νόμπελ στη Στοκχόλμη, στις 10 Δεκεμβρίου 1963, ο μεγάλος ποιητής είπε, ανάμεσα στα άλλα:


«... Ανήκω σε μια χώρα μικρή. Ένα πέτρινο ακρωτήρι στη Μεσόγειο που δεν έχει άλλο αγαθό παρά τον αγώνα του λαού του, τη θάλασσα, και το φως του ήλιου. Είναι μικρός ο τόπος μας, αλλά η παράδοσή του είναι τεράστια και το πράγμα που τη χαρακτηρίζει είναι ότι μας παραδόθηκε χωρίς διακοπή. Η ελληνική γλώσσα δεν έπαψε ποτέ της να μιλιέται. Δέχτηκε τις αλλοιώσεις που δέχεται κάθε τι ζωντανό αλλά δεν παρουσιάζει κανένα χάσμα. Άλλο χαρακτηριστικό αυτής της παράδοσης, είναι η αγάπη της για την ανθρωπιά, κανόνας της είναι η δικαιοσύνη. ...»

Ο Σεφέρης πέθανε το 1971 και η κηδεία του συγκέντρωσε δεκάδες χιλιάδες κόσμου.

Πηγή http://www.os3.gr



Τετάρτη, 11 Φεβρουαρίου 2009

"Kαι μη φοβηθείτε αυτούς που σκοτώνουν το σώμα....

....αλλά δεν μπορούν να σκοτώσουν την ψυχή. Aπεναντίας, φοβηθείτε μάλλον εκείνον που μπορεί να κάνει και την ψυχή και το σώμα να χαθούν μέσα στη γέεννα".

Μας πυροβολούνε κάθε χαραυγή, πρωί, μεσημέρι, βράδυ και μεσονυχτί.


Στο Μυαλό!

Μ΄αυτό το αναιδέστατο – θηρίο - στόμα που ξερνάει ολημερίς

Σφαίρες από ψέματα περιτυλιγμένα σε φανταιζί χαρτί.


Δευτέρα, 9 Φεβρουαρίου 2009

Ο Πλούτος είναι κλοπή ;

Οτιδήποτε άλλο έξω από τη ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ είναι κλοπή. Κάποιος κοροϊδεύει κάποιον Είναι ξεκάθαρα τα πράγματα και ο Χριστός τα είπε με τον πιο απλούστερο τρόπο.


Τον Πλούτο το καταδίκασε ο Ιησούς Χριστός με πάρα πολλούς τρόπους και το είπε ξεκάθαρα ότι κανένας πλούσιος δε θα περάσει στην Βασιλεία του Θεού.

Τώρα γιατί υπάρχουν ιεράρχες που τα έχουν καλά με τους πλούσιους και τους ευλογούν τα πλούτη τους, αυτοί οι ιεράρχες είναι από άλλον Ιησού Χριστό ευαγγέλιο.

Ο Πλούτος όπως τον όρισε ο Χριστός είναι η Συσσώρευση αγαθών. Το καταμαρτυρεί με την παραβολή του άφρονα πλουσίου. Ήταν εκείνος ο οποίος μάζευε και μάζευε και γέμιζε αποθήκες.

Ο Χριστός το είπε ξεκάθαρα αν έχεις δυο χιτώνες και ο άλλος δεν έχει είσαι υποχρεωμένος να τον δώσεις.

Ο πλούσιος γίνεται από τη Συσσώρευση αγαθών και αυτή η συσσώρευση μπορεί να γίνει από την εκμετάλλευση διαφόρων πραγμάτων που σημαίνει κλέψιμο, κλοπή.

Σε αντίθεση με τον φτωχό που δεν εννοούσε ο Χριστός τον ζητιάνο, τον άνεργο. Οποίος πολλές φορές είναι το θύμα του πλουσίου που συσσωρεύει τα κερατά του τα δίφορα. Φτωχό εννοούσε τον αυτάρκη άνθρωπο. Αυτόν τον δημιουργικό άνθρωπο που περιορίζεται στα αναγκαία του και μέσα στα όρια της κοινότητάς του.

Ο πλούτος και η φτώχεια προϋποθέτει κοινότητα και κοινωνία.

Επάνω στα βουνά μόνος τους ο άνθρωπος δεν μπορεί να γίνει ούτε πλούσιος ούτε φτωχός.

Επιβιώνει με ότι βρίσκει.

Στην κοινότητα και στη κοινωνία για να επιβιώσεις πρέπει να συνεργαστείς.

Οτιδήποτε άλλο έξω από τη ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ είναι κλοπή.

Κάποιος κοροϊδεύει κάποιον.

Είναι ξεκάθαρα τα πράγματα και ο Χριστός τα είπε με τον πιο απλούστερο τρόπο.